VERDA GEMO 2026 printempo n-ro 16
要約（Resumo en la japana）：前回に続いてさいたま市の氷川神社とそこに祀られる出雲の神様のお話です。
Jen plua rakonto pri Saitama, sekvante mian antaŭan artikolon “Rakonto pri Nu, la Gardanta Drako de Minuma“.
En la centro de la urbo Saitama situas Omiya. La nomo “Omiya” laŭvorte signifas “Granda Sanktejo”-n. Ĝia deveno estas la sanktejo Hikawa, kiu havas historion de pli ol du mil jaroj kaj estas la “Iĉinomija” (la unuaranga sanktejo) de la antikva provinco Musaŝi (la malnova nomo de la regiono, kiu inkluzivas la nunajn Saitama kaj Tokio). Tamen, ĉu vi iam trovis tion stranga? Kial Susanoo, la dio de la malproksima regiono Izumo (en la okcidenta Japanio), estas adorata ĉi tie en la orienta Japanio? Kaj kia dio li estas? Kial la loko havas la freŝan nomon “Hikawa” (Glacia Rivero)?
La ŝlosilo por solvi tiun misteron kuŝas en la dramo de la japana mitologio, rakontata tra jarmiloj.
Rakonto pri la “Sankta Familio” de la Tri Hikawa-Sanktejoj
Unika karakterizaĵo de la sanktejo Hikawa estas, ke tri apartaj sanktejoj kune formas unu grandan sanktan areon. Fakte, tiuj tri sanktejoj estis lokitaj tiel, ke ili ĉirkaŭas la iaman vastan lagon “Minuma“, funkciante kiel sankta reto de akvo por la tiama popolo.
Ĉi tie, la ĉefroluloj de la Izumo-mitologio estas adoritaj kiel “familio”:
- Granda Sanktejo Hikawa (Omiya) : La heroa patro, Susanoo
- Sanktejo Hikawa-nyotai : Lia amata edzino kaj patrino, Kuŝinadahime
- Sanktejo Naka-hikawa : Ilia filo (aŭ posteulo), la princo Ookuninunŝi (Oonamuĉi)
Susanoo savis Kuŝinadahime de la giganta ok-kapa serpento, “Jamata-no-Oroĉi“, kaj ili geedziĝis. Ilia posteulo, Ookuninunŝi, heredis ilian sangon kaj konstruis riĉan landon. Viziti tiujn tri sanktejojn estas kvazaŭ sekvi la vojon de la familio, kie sovaĝa dio trovis amon kaj transdonis la vivon al la sekva generacio.
Nova tero atingita post la “Transdono de la Lando”
Iam, en la okcidenta parto de Japanio, ekzistis la brila kaj riĉa lando Izumo. Ĝia reganto, Ookuninunŝi, decidis paceme transdoni la regpovon al la senditoj de la ĉielaj dioj post profunda dialogo. Tio estas la fama mito “Kunijuzuri” (Transdono de la lando), kiu simbolas la spiriton de harmonio (Wa), la kernon de la japana karaktero.
Tiutempe, parto de la popolo de Izumo migris orienten serĉante novan vivlokon. La distanco de Izumo ĝis la nuna Saitama estas ĉirkaŭ 800 kilometroj. Hodiaŭ oni povas vojaĝi per fulmtrajno en kelkaj horoj, sed por la antikvuloj, tio estis kuraĝega migrado al la rando de la mondo.
Ili ekloĝis en ĉi tiu regiono kaj kare tenis la memoron pri sia hejmo, precipe pri la rivero “Hii-kawa“, kie Susanoo venkis la monstron. Ili nomis la freŝan fontakvon de ĉi tiu loko laŭ tiu rivero, kaj tiel la nomo iom post iom fariĝis “Hikawa“. La Sanktejo Hikawa en Omiya estas, por tiel diri, la “Memoro pri Izumo” rekreita en la orienta tero.
La Naskiĝo de Japanio kaj la Sinsekvo ĝis Hodiaŭ
Ni retroiru eĉ pli profunde en la tempon, al la komenco de la kosmo. La japana historio komenciĝas per la mito de “Kuni-umi” (Naskiĝo de la lando) fare de la du dioj, Izanagi kaj Izanami. Starante sur la ĉiela ponto, ili kirlis la oceanon per lanco, kaj el la falintaj salgutoj naskiĝis la japanaj insuloj.
Poste, el Izanagi naskiĝis Amaterasu (la diino de la suno) kaj ŝia frato Susanoo. Amaterasu estas rigardata kiel la prapatrino de la nuna Imperiestra Familio. La japana monarkio havas eksterordinare longan historion, kiu konservas la sangolinion de tiuj dioj ĝis hodiaŭ. Susanoo, la ĉefa dio de Hikawa, estas dio profunde enradikiĝinta en la DNA de japano.
La Serpento kaj la Ĉiela Kaverno: La Spirito de “Wa“
La japanaj dioj ne estas perfektaj estuloj. Susanoo iam malsukcesis kaj estis forpelita el la ĉielo pro sia perfortemo, sed surtere li uzis sian saĝon por venki la monstron kaj fariĝis heroo.
Ankaŭ ekzistas rakonto, ke Amaterasu, ĉagrenita pro la petolado de sia frato, kaŝis sin en la “Ĉiela Roka Kaverno”, kio mallumigis la mondon. Tiam, la aliaj dioj ne uzis forton por eltiri ŝin, sed anstataŭe ili gaje kantis kaj dancis antaŭ la kaverno por veki ŝian malkovremon kaj tiel logi ŝin eksteren. Ĉi tiu sinteno — solvi problemojn ne per perforto, sed per dialogo, saĝo kaj ĝojo — restas en la profundo de la japana spirito kiel la idealo de harmonio (Wa).
Konkludo: Invito trans la Tempo
Hodiaŭ, multaj vojaĝantoj el la tuta mondo vizitas la Sanktejon Hikawa. La proksimume 2-kilometra alirejo al la sanktejo kun zelkovoj viciĝantaj ambaŭflanke estas ĉirkaŭita de sankta silento, kiu forgesigas la bruon de la moderna urbo.
En la pura akvo fluanta sub la piedoj kaj en la profunda verdo supre, ankoraŭ spiras la sentoj de la homoj, kiuj migris el Izumo, kaj la rakontoj de la dioj de antaŭ jarmiloj. Eniri la pordegon de la Sanktejo Hikawa ne estas nura turismo; ĝi estas sperto por tuŝi la animon de Japanio.
Mi kore invitas vin iam viziti ĉi tiun “Granda Sanktejo”-n en Saitama. Tie vi trovos la fonton de la japana koro, kiu flue daŭras ekde la mitaj tempoj ĝis la nuntempo.
Fino.